ربات‌های زیرسطحی – مرکز رشد؛ خلاقیت و نوآوری دریا https://marinesr.ir مرکز رشد؛ خلاقیت و نوآوری دریا در تلاش است تا با اعطای تسهیلات و ایجاد بستر مناسب حمایتی و توانمندسازی به نخبگان در چرخه شکل‌گیری هسته تا شرکت ایفای نقش نماید. Fri, 22 Dec 2023 14:31:44 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.1 https://marinesr.ir/wp-content/uploads/2023/12/namadak-150x150.png ربات‌های زیرسطحی – مرکز رشد؛ خلاقیت و نوآوری دریا https://marinesr.ir 32 32 متحرک‌های زیرسطحی خودران https://marinesr.ir/%d9%85%d8%aa%d8%ad%d8%b1%da%a9%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%b3%d8%b7%d8%ad%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%b1%d8%a7%d9%86/ Sat, 09 Dec 2023 08:16:04 +0000 http://marinesr.ir/?p=1053

مقایسه­ و اهمیت وسایل نقلیه ­ی زیرآبی

اهمیت و کاربردهای مهم و استراتژیک زیرسطحی­های هوشمند سبب شده که بسیاری از کشورهای توسعه یافته به دنبال طراحی و ساخت نمونه­های جدید و پیشرفته این گونه از متحرک­های دریایی باشند. در ادامه کشورهای پیشگام در توسعه و ساخت این زیرسطحی­ها نشان داده شده است. کشورهای آمریکا و چین در کنار کشورهای اروپایی( از جمله فرانسه، انگلستان، آلمان، ایتالیا و پرتغال) در کنار کشورهای خارجی ژاپن، کانادا، استرالیا، کره جنوبی و برزیل از پیشگامان عرصه طراحی و ساخت زیرسطحی ­های هوشمند می­باشند.

زیرسطحی‌­ها (AUVs) با توجه به نوع مأموریت و قابلیت‌هایی که لازم است برای انجام عملیات داشته باشند، طراحی و تجهیز می‌شوند؛ سه ماموریت اصلی طراحی و ساخت زیرسطحی هوشمند عبارتند از: کارکرد نظامی، تحقیقاتی و تجاری.

درصد به کارگیری زیرسطحی ­های هوشمند با رویکرد تحقیقاتی بیش­ترین و با رویکرد نظامی کم­ترین درصد استفاده را دارد.

[vc_single_image image=”1060″ img_size=”full” alignment=”center”]

اصولا علاوه بر در نظر گرفتن ماموریت زیرسطحی، توجه با پارامترهای اصلی طراحی نیز حایز اهمیت می­باشد. به طور کلی پارامترهای زیر از جمله مهم‌ترین موارد در قابلیت‌های زیرسطحی برای انجام عملیات هستند.

۱) سرعت

۲) مسافت

۳) زمان

۴) عمق کاری

۵) داده‌برداری

۶) مانوردهی

به عنوان نمونه، پارامتر عمق از ماموریت­های مهم زیرسطحی­های تحقیقاتی و تجاری می­باشد در حالی که ویژگی کلیدی در زیرسطحی­ های نظامی، سرعت می­ باشد. در شکل زیر محدوه سرعت برای زیرسطحی ­های ساخته شده نشان داده شده است. محدوه سرعت ۲.۱-۳ متر بر ثانیه با درصد به کارگیری ۴۴ درصد متداول ­ترین محدوه سرعت می ­باشد. به طور کلی حدود ۹۰ درصد زیرسطحی‌های هوشمند ساخته شده دارای سرعت کم­تر از ۳ متر بر ثانیه می­باشد.

[vc_single_image image=”1064″ img_size=”full” alignment=”center”]

در جدول زیر لیستی از زیرسطحی­های هوشمند ساخته شده در سطح دنیا آمده است. در این جدول مشخصات مهم زیرسطحی شامل ابعاد، وزن، سرعت، عمق عملیات و کشور سازنده گردآوری شده است.

[vc_single_image image=”1069″ img_size=”full” alignment=”center”]
[vc_single_image image=”1067″ img_size=”full” alignment=”center”]

در جدول زیر مشخصات فنی مهم­ترین زیرسطحی­ های هوشمند با قابلیت کشف و شناسایی آمده است:

[vc_single_image image=”1077″ img_size=”full” alignment=”center”]

وسیله هیبریدی UxV

در اوایل سال جاری میلادی، معرفی خوبی از سیستم‌های خودران دریایی در رزمایش دریایی بین‌المللی IMX 2022 (International Maritime Exercise)، که یک رویداد آموزشی تحت رهبری ایالات متحده شامل ۶۰ کشور هم­پیمان و سازمان بین‌المللی است، ارائه شد. این رویداد که در خاورمیانه برگزار شد، به عنوان بزرگترین رزمایش بدون سرنشین در جهان با بیش از ۸۰ سامانه بدون سرنشین/بدون خدمه (UxV) از ۱۰ کشور مورد استقبال قرار گرفت. بیشتر آن­ها برای یک حالت کار طراحی شده بودند (به عنوان مثال زیر دریا یا روی سطح دریا). با این حال، یکی از این وسایل برای حرکت هر دو محیط طراحی شده بود. Ocean Aero’s Triton ، یک وسیله نقلیه هیبریدی با انرژی بادی و خورشیدی است که می‌تواند تا عمق ۲۰۰ متری زیر امواج حرکت کند. این وسیله تنها پلت­فرمی بود که قابلیت دریانوردی و غواصی به صورت همزمان را دارا بوده و ارزش باورنکردنی را برای مشتریان در بخش‌های هدف ایجاد می­کند. تطبیق پذیری در دو محیط کاری برای مشتریان این وسیله بسیار جذاب است. آنها می‌توانند دو برابر تعداد انواع ماموریت‌ها را برای اهداف خود از جمله بازارهای انرژی، فعالیت­های نظامی یا علوم فراساحل انجام دهند.

پیشنهاد تجاری Ocean Aero، Triton است، یک وسیله نقلیه به طول ۴/۴ متر دارای برجک جمع شونده به ارتفاع ۳ متر و کیل به عمق ۵/۱ متر. همچنین دارای پنل­های خورشیدی ۲۰۰ واتی تعبیه شده روی بدنه و باتری لیتیوم یونی ۴ کیلووات ساعتی برای پشتیبانی از عملیات زیر آب است. این وسیله در سطح، به عنوان یک قایق بادبانی عمل کرده و در هنگام شارژ باتری­های خود، از باد برای رانش به جلو استفاده می­کند. اگر آب و هوای بدی بر محیط حاکم باشد، مثلاً شرایط دریایی ۵، یا بخواهد شناسایی محیط و جمع‌آوری داده را متوقف کند، می‌تواند جمع شود و بال برجک خود را به داخل بدنه برده و بدنه را زیر آب برده و به حالت زیرسطحی غواصی کند. در حالت زیرسطحی، دارای یک سیستم بالاست برای پشتیبانی از عملیات غوص تا عمق ۲۰۰ متر است. همچنین می‌تواند از یک سیستم شناوری دینامیکی برای حرکت و انجام ماموریت، شبیه به چیزی مانند گلایدر و یا پیشرانه‌های دوگانه‌اش برای حرکت با سرعت حداکثر ۲ نات استفاده کند. برای بازگشت به حالت سطحی، به نزدیکی سطح آب بازگشته و مجددا برجک را از بدنه خارج می­کند. این وسایل در سطح آب، توانایی دریانوردی مستمر به صورت چند ماهه را دارند اما معمولاً توصیه می‌شود آن‌ها را هر ۹۰ روز یک‌بار برای نگهداری و تعمیرات احتمالی معمول بیرون آورده و خزه­ها و سایر جانداران­دریایی رشد کرده روی بدنه، تمیز شود. در زیر آب، بسته به محموله بار، می‌تواند روزها و در حالت تاریک تا هشت روز دوام بیاورد.

طراحی این وسیله به سال ۲۰۱۲ برمی­گردد، زمانی که بنیان­گذاران Ocean Aero در سن دیگو، کالیفرنیا گرد هم آمدند. نسل اول وسیله نقلیه آن­ها نظر Teledyne را به خود جلب کرد و او در سال ۲۰۱۴ در این شرکت سرمایه­گذاری کرد. در پایان سال ۲۰۱۵، نمونه­های اولیه بیشتری ساخته شد و آنها مورد توجه Lockheed Martin قرار گرفتند و او را مجاب به سرمایه­گذاری روی این پروژه کرد. طرح اولیه با هدف رصد و جمع‌آوری داده‌های اکتشافی از اقیانوس‌ها توسعه یافت، در ابتدا تا عمق ۱۰ متری آب، برای جلوگیری از تاثیر آب و هوای بد یا خطر شناسایی­شدن زیر آب می­رفت. در سال ۲۰۱۸، با توجه به همین هدف، اولین مأموریتSubmaran (نام اولیه آن) نمونه ­برداری از آب دریا برای سلول­ها و سموم مضر جلبکی (HAB) از واشنگتن، به عنوان بخشی از یک پروژه آزمایشی بود.

برای رسیدن به جایی که شرکت امروزی قرار دارد، در بسیاری از زمینه‌ها کار زیادی انجام شده­است. قطعات زیادی در کشتی‌های سطحی وجود دارد که به خوبی کار می‌کنند، مانند بادسنج. اما این وسایل طوری طراحی نشده­اند که تا ۲۰۰ متر زیر سطح، با آن فشار بسیار زیاد رفته و به کار خود ادامه دهند. تلاش­های مهندسان به این نتیجه منجر شده­است که Triton می‌تواند ماموریت‌ها را با استفاده از الگوریتم‌های توسعه‌یافته توسط شرکت برای تعیین سریع‌ترین مسیر به نقاط موردنظر و بر اساس ایستگاه‌های بین راهی از پیش برنامه‌ریزی‌شده، با درنظرگرفتن پارامترهای قابل برنامه‌ریزی مانند مناطق خاص یا استثنا، اجرا کند.

یکی از ویژگی­های مهم و کلیدی این محصول کاربر پسند بودن، توانایی راه­اندازی و بازیابی آن است. تمرکز زیادی روی راه‌اندازی و بازیابی آن بوسیله­ی یک یا دو نفر در عرض چند دقیقه گذاشته­ شده است. این وسیله دارای یک نقطه اتصال است که به کاربر امکان می­دهد با استفاده از سیستم بالابر davit از کشتی یا ساحل، آن را بلند کرده و به راحتی در آب قرار دهد. از آنجا که این وسیله یک زیردریایی محسوب می­شود، روغنی در قایق وجود دارد که وقتی برای برداشتن آن اقدام می­شود به طور طبیعی خود را متعادل می­کند. این­ها نکات کوچکی است که روند به آب اندازی و به خشکی بردن را آسان­تر می­کند.

این پروژه اکنون روی سه بازار بزرگ تمرکز کرده است، ازجمله جامعه دفاعی، جامعه علمی و جامعه انرژی فراساحلی، به خصوص نفت و گاز دریایی و باد فراساحلی. شرکت توسعه­دهنده­ی این محصول در این سه بازار فعال است.

[vc_single_image image=”1081″ img_size=”full” alignment=”center”]
]]> سکوهای بدون سرنشین و متحرک‌ زیرسطحی https://marinesr.ir/%d8%b3%da%a9%d9%88%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%af%d9%88%d9%86-%d8%b3%d8%b1%d9%86%d8%b4%db%8c%d9%86-%d9%88-%d9%85%d8%aa%d8%ad%d8%b1%da%a9-%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%b3%d8%b7%d8%ad%db%8c/ Thu, 28 Sep 2023 12:09:47 +0000 http://marinesr.ir/?p=500

سکوهای بدون سرنشین و متحرک‌های زیرسطحی راه‌های جدیدی را برای دانشمندان اقیانوس‌شناسی فراهم کرده‌اند تا اقیانوس را با جزئیات بیشتر و در دوره‌های طولانی‌تری مطالعه کنند. استفاده از این وسایل هزینه و مخاطرات کمتری در پی دارد. مزایای استفاده از سیستم‌های بدون سرنشین که سیستم‌های دیگر را با خود حمل کرده و به کار می‌گیرند، به ویژه در اقیانوس‌های وسیع، بسیار زیاد است و منحصر به یک ویژگی خاص نمی­‌شود. استقرار یک گلایدر (در عمق1000 متری دریا) با استفاده از یک متحرک سطحی بدون سرنشین (USV) به این معنی است که می­‌توان داده­‌های موردنیاز را در مدت زمان طولانی در مکان­‌های دور و بدون نیاز به حضور کشتی تحقیقاتی و خدمه آن برای استقرار هر یک از سیستم‌­ها جمع آوری کرد. بنابراین با استفاده از این سیستم­‌های بدون سرنشین، در زمینه به کارگیری نیرو، صرف وقت و هزینه به شدت صرفه­‌جویی می‌­شود. اما اگر قرار باشد چنین سیستمی در عرض‌­های جغرافیایی بالا، به عنوان مثال قطب جنوب نیز مورد استفاده قرار گیرد، چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ دانشگاه‌های East Anglia (UEA) و Exeter (UoE) و سازنده متحرک موج رونده‌­ی سطحی بدون سرنشین AutoNaut و سایر شرکای دانشگاهی با تعریف تعدادی پروژه‌ مرتبط در این زمینه در حال برطرف­ سازی این چالش هستند. این نوع فناوری فرصت‌­های زیادی را برای صنعت دریایی فراهم می‌­کند. بدین معنی که برای جمع‌­آوری اطلاعات می‌­توان بدون نیاز به استقرار کشتی در محل، گلایدرها یا متحرک‌ دیگر را در وسط اقیانوس مستقر کرد. با استفاده از این وسایل، کارآمدی افزایش یافته و تصمیم گیری اپراتور برای فرستادن متحرک در زمان مشخص، قابل توسعه است . AutoNaut به عنوان یک متحرک می‌تواند در یک محل سکونت گزیند و منتظر یک سونامی، موج یا باران بهاری باشد. همچنین می‌تواند در مکان‌هایی که برای کشتی‌های سرنشین‌دار بسیار خطرناک است (علی الخصوص در قطب جنوب)، مستقر شود.

[vc_single_image image=”692″ img_size=”full” alignment=”center”]
[vc_single_image image=”693″ img_size=”full”]

گلایدرها با نیروی بویانسی حرکت کرده و از توان کمی استفاده می‌­کنند، جزو متحرک‌ با استقامت طولانی در اقیانوس محسوب شده و برای جمع‌­آوری داده­‌های اقیانوسی گزینه بسیار مناسبی هستند. اما چون سرعت زیادی ندارند، برای رسیدن به یک موقعیت مورد نظر به زمان بیشتری نیاز دارند. همچنین ممکن است هنگام رسیدن به موقعیت مشخص زیر امواج باشد، درنتیجه نمی‌توانند داده‌های هواشناسی را نیز جمع‌آوری کنند. به آب اندازی آن­ها از ساحل دشوار است، زیرا آنها به مقدار مشخصی عمق نیاز دارند تا بتوانند در حرکت نوسانی خود به جلو حرکت کنند. AutoNaut می‌­تواند سریع­تر (با سرعت حداکثر 3 گره) به منطقه مورد نظر برای استقرار SeaGlider و یا جمع‌­آوری داده‌­های سطحی حرکت کند. اتصال SeaGlider به AutoNaut یک چالش مکانیکی بود که توسط Alastair Nichol، مهندس مکانیک ارشد در AutoNaut رهبری می‌شد. طبق نظر متخصصان، اتصال آنها باید تا حد امکان مقاوم، قوی و ضد رسوبات زیستی دریایی باشد. ایده­‌هایی مانند حمل SeaGlider در بالای AutoNaut و یا بکسل‌­کردن آن کنار گذاشته شد. در عوض، راهی برای اتصال آن در زیر بدنه، قسمت وسط به سمت عقب، به منظور عدم تداخل با نیروی محرکه موجی AutoNaut (که تا حدی به بالا و پایین شدن سینه متحرک متکی است) در نظر گرفته ­شد و مکانیزم رهاسازی آن توسط اپراتور از راه دور که از طریق ماهواره با وسیله در ارتباط است فعال می‌­شود. نتیجه یک گیره لولایی دایره‌ای فولادی ضد زنگ است که از طریق یک محرک خطی شل می‌شود و یک فنر آزاد می‌کند و میله‌ای را فشار می‌دهد (تنها قسمتی که به بدنه نفوذ می‌کند) و گیره را به اندازه‌ای باز می‌کند که SeaGlider خارج شود. بالک پاشنه‌­ی SeaGlider به شکافی در مخروط پاشنه‌­ی AutoNaut فرو رفته و از حرکت آن در حین حمل و نقل جلوگیری می­‌کند. از آنجایی که معمولاً سکان تکی AutoNauts در حضور گلایدر کارایی خود را از دست می‌­دهد، باید آرایش سکان جدیدی طراحی می­‌شد. سپس، برای جلوگیری از رها شدن ناگهانی SeaGlider هنگام رها­سازی و آسیب رسیدن به حسگرهای آن، دماغه آن در یک مسیر مستقیم در امتداد طول بدنه‌­ی AutoNaut هدایت می­‌شود تا زمانی که به اندازه کافی از بدنه‌ی AutoNaut فاصله گرفته و امکان حرکت بیشتر را داشته باشد.

[vc_single_image image=”696″ img_size=”full”]
[vc_single_image image=”697″ img_size=”full”]

در اوایل سال 2020، این طرح مورد آزمایش قرار گرفت. AutoNaut USV به نام Caravela، که برای حمل و سپس استقرار Hydroid SeaGlider، با نام Humpback در نظر گرفته ­شده بود، از سواحل باربادوس به عنوان بخشی از پروژه چند سکوی EUREC4A به آب اندازی شد. Caravela به دریا رفت و سپس Humpback را مستقر کرد و قبل از بازگشت به ساحل 35روز در آب بود و SeaGlider بعداً توسط یک کشتی بازیابی شد. پس از استقرار موفقیت‌آمیز Caravela و Humpback در باربادوس، اکنون تمرکز بر روی استقرار این سیستم در عرض‌های جغرافیایی بالا، در مناطقی از جمله Roaring Forties و Furious Fifties است که مجموعه‌ای کاملاً جدید از چالش‌ها، شامل یخ ­زدن اجزای متحرک و ضربه زدن به یخ برای رسیدن به عمق کافی را درپی دار

د. انرژی برای ادامه به کارگیری ابزارهای داخل وسیله، زمانی که هوا ابری است و نور خورشید به پنل‌های خورشیدی نمی‌­رسد، چالش دیگری می‌باشد. عملیات در عرض­‌های جغرافیایی بالا خلا داده‌­های در دسترس از اقیانوس جنوبی و قطب شمال، به ویژه در زمستان را پر می‌­کند.

]]> اطمینان ۸ برابری سرور‌های مراکز داده در زیر آب نسبت به سرور‌های روی زمین https://marinesr.ir/%d8%a7%d8%b7%d9%85%db%8c%d9%86%d8%a7%d9%86-%db%b8-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b1%db%8c-%d8%b3%d8%b1%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%b1%d8%a7%da%a9%d8%b2-%d8%af%d8%a7%d8%af%d9%87/ Thu, 28 Sep 2023 06:15:33 +0000 http://marinesr.ir/?p=428

احداث دیتاسنتر در اعماق دریا باعث مصرف انرژی کمتری در سامانه‌های سرمایشی و تهویه می‌شود. اکنون برای توضیحات بیشتر به پروژه شرکت مایکروسافت می‌پردازیم. مایکروسافت برای خنک نگه‌داشتن و استفاده از انرژی که در دریا موجود است، دیتاسنتری را به اعماق اقیانوس فرستاد. این ایده از سمت شان جیمز، که در زمینه فناوری مرکز داده برای شرکت مایکروسافت به فعالیت می‌کرد مطرح شد. شان جیمز مطرح نمود که این شرکت می‌تواند سرور خود را کاملاً زیر آب قرار دهد، ولی همکاران وی به انجام چنین کاری اطمینان نداشتند. اما جیمز که قبلاً در ناوگان دریایی ایالات متحده خدمت کرده بود، غرق شدن کل مراکز داده در زیر امواج و اقیانوس را کاری کاملا منطقی میدانست. به اعتقاد جیمز، این تاکتیک نه تنها باعث کاهش هزینه خنک کننده ماشین آلات می‌شود، بلکه باعث کاهش هزینه‌های ساخت، تأمین انرژی به واسطه انرژی تجدیدپذیر و حتی بهبود و کارایی بهتر نیز می‌شود. زمانی که پروژه Natick شروع شد، مشکلاتی را به همراه داشت. اولین مورد، خشک نگه داشتن محیط داخلی ظرف بزرگ فولادی بود که باید رک‌ها درون آن قرار می‌گرفت. مورد دیگر کشف بهترین روش برای استفاده از آب دریا برای خنک کردن سرورهای داخلی بود. سرانجام مسئله‌­ی چگونگی پوشش دادن یک کشتی غوطه‌ور وجود داشت. موضوع چالش برانگیز دیگر وجود سخت پوستان چسبنده بود؛ زیرا آنها می‌توانند در انتقال گرما از سرورها به آب‌های اطراف اختلال ایجاد کنند. این موارد در ابتدا موجب نگرانی شرکت مایکروسافت شد، اما با استفاده از راه‌حل‌های آزمایش شده از صنعت دریایی این چالش‌ها برطرف شد.

[vc_single_image image=”976″ img_size=”full” alignment=”center”]
پاکسازی سرورهای مراکز داده از سخت پوستان چسبنده

Natick شامل مجموعه‌ای از “غلاف‌ها” استوانه‌های فولادی است که هر یک احتمالاً شامل چندین هزار سرور هستند و با هم یک مرکز داده را در زیر آب تشکیل می‌دهند که در چند کیلومتری ساحل واقع شده و بین ۵۰ تا ۲۰۰ متر زیر سطح اقیانوس قرار دارند. غلاف‌ها می‌توانند در عمق متوسطی از سطح دریا شناور شده و توسط کابل‌های متصل به کف اقیانوس، در یک عمق مشخص ثابت شوند یا بر روی خود بستر دریا قرار بگیرند.

[vc_single_image image=”969″ img_size=”full” alignment=”center”]
[vc_single_image image=”973″ img_size=”full” alignment=”center”]

اخیرا، بسیاری از اپراتورهای مرکز داده به خنک سازی در هوای آزاد روی آورده‌اند، این بدان معناست که آن‌ها به جای اینکه از طریق مکانیکی هوا را خنک کنند، از هوای خارج استفاده می‌کنند. این روش به مراتب ارزان‌تر است و بازده خنک کننده آن تنها ۱۰ تا ۳۰ درصد می‌باشد. اما به این معنی است که رایانه‌ها در معرض دمای هوای خارج قرار دارند که ممکن است در بعضی از مناطق کاملا گرم شوند.

[vc_single_image image=”978″ img_size=”full” alignment=”center”]

اما معماری Natick همه این مشکلات را کنار می‌گذارد. رک‌های رایانه‌ای که داخل غلاف‌ها قرار دارند استاندارد بوده و با مبدل‌های حرارتی تشکیل شده‌اند که گرما را از هوا به مقداری مایع (آب معمولی) تبدیل می‌کند. سپس این مایع به مبدل‌های حرارتی در خارج غلاف پمپ شده و در نتیجه گرما به اقیانوس اطراف منتقل می‌شود و سپس مایع خنک شده به مبدل‌های حرارتی داخلی باز می‌گردد تا چرخه را مجدد تکرار نماید. البته هرچه اقیانوس اطراف سردتر باشد، این طرح بهتر عمل خواهد کرد. برای دسترسی به آب خنک دریا در تابستان یا در مناطق گرمسیر، فقط باید غلاف‌ها را به اندازه کافی عمیق قرار داد. به عنوان مثال، در عمق ۲۰۰ متری ساحل شرقی فلوریدا آب در تمام طول سال زیر ۱۵ درجه سانتیگراد باقی می‌ماند. آزمایشات مایکروسافت با نمونه اولیه غلاف Natick با نام “Leona Philpot” (نامگذاری شده برای شخصیت بازی (Xbox در آگوست ۲۰۱۵ آغاز شد. شرکت مایکروسافت آن را فقط در ۱۱ متری عمق اقیانوس آرام در نزدیکی San Luis Obispo، کالیفرنیا با دمای آب بین ۱۴ تا ۱۸ درجه سانتیگراد، غوطه‌ور کرد. در طول این آزمایش ۱۰۵ روزه، این موضوع به اثبات رسید که می‌توان رایانه‌های زیر آب را در دمایی که حداقل به اندازه خنک‌کننده‌های مکانیکی هستند نگه داشت.

[vc_single_image image=”981″ img_size=”full” alignment=”center”]
]]>